Samstarfsfólk
Tónlistarfólkið sem hefur leikið með Birni Thoroddsen á tónleikum, hátíðum og í hljóðveri.
Al Di Meola er bandarískur gítarleikari sem gekk nítján ára að aldri til liðs við Return to Forever, hljómsveit Chick Corea, árið 1974. Sólóplötur hans Elegant Gypsy og Casino urðu meðal áhrifamestu verka samrunadjassins. Árið 1980 hljóðritaði hann Friday Night in San Francisco ásamt John McLaughlin og Paco de Lucía, plötu sem selst hefur í milljónum eintaka. Hann hlaut Grammy-verðlaun með Return to Forever árið 1976 og heiðursdoktorsnafnbót frá Berklee College of Music.
Bjarni Sveinbjörnsson er íslenskur bassaleikari, tónskáld og tónlistarkennari sem hefur starfað bæði sem hljóðfæraleikari og kennari í áratugi. Hann fluttist með foreldrum sínum í Breiðholt um sjö ára aldur og hefur tengst hverfinu lengst af, fyrir utan námsár sín í Los Angeles. Í umfjöllun frá 2009 er hann kynntur sem bassaleikari og kennari sem stóð, ásamt eiginkonu sinni Eddu Borg, að rekstri tónlistarskóla, kennslu, tónsmíðum og hljóðfæraleik. Sú tvíþætta starfsmynd—svið og kennsla—hefur verið samfelldur þáttur í ferli hans. Tónlistarnám Bjarna hófst á gítar og bassa við Tónskóla Sigursveins; síðar nam hann bassa við Tónlistarskóla FÍH. Hann lauk síðan námi sem bassaleikari frá Musicians Institute í Los Angeles árið 1985. Eigin frásögn, sem birt var í tengslum við fyrstu sólóútgáfu hans, staðfestir að hann hóf bassaleik sextán ára og að elstu tónsmíðar á þeirri plötu hafi átt rætur í Los Angeles-náminu. Þessi menntun skýrir tengsl hans bæði við íslenskt tónlistarskólastarf og við bandarískt fusion- og jazzumhverfi. Að námi loknu vann Bjarni sem atvinnubassaleikari í fjölbreyttu tónlistarstarfi. Samkvæmt æviágripi hljómsveitarinnar Gammar hefur hann leikið í djassklúbbum, leikhúsi, útvarpi, sjónvarpi og hljóðverum. Þar eru einnig nefnd samstarfsverkefni og upptökur með Björk, Eddu Borg, Geir Ólafssyni, Don Randi, Brandon Fields, Bernie Dresel og Dave Weckl. Íslenskar heimildir tengja hann jafnframt við Tríó Guðmundar Ingólfssonar, Stórhljómsveit Gunnars Þórðarsonar á Broadway og önnur verkefni. Þær heimildir sýna feril sem byggist að stórum hluta á meðleik, upptökum og verkefnabundnu samstarfi. Meðal skjalfestra samstarfa hans er starf með trommuleikaranum Guðmundi Steingrímssyni. Árið 1992 lék Bjarni í Guðmundur Steingrímsson Jazz Ensemble ásamt meðal annars Carl Möller, Birni Thoroddsen, Stefáni S. Stefánssyni og Andreu Gylfadóttur; sveitin kom fram á menningarhátíð í London sama haust. Árið 1997 lék hann einnig á plötunni Hafnarfjörður í tónum með kvintett í nafni Guðmundar, og árið 2000 kom hann fram með sveit Guðmundar á djasskvöldum í Múlanum. Þessi dæmi staðsetja hann í samstarfsneti íslensks djass þar sem ólíkir hljóðfæraleikarar og söngvarar komu saman í breytilegum verkefnum. Árið 2009 gaf Bjarni út fyrstu sólóplötu sína, ...About Time!. Hann lýsti henni sem efni sem hefði safnast upp yfir mörg ár: þar væru bæði lög samin í Los Angeles og nýrri verk. Útgáfan ber níu lög, þar á meðal „405 North“, „…To Old Friends“, „Actively Serene“, „Conversations“, „Lets Go!“, „Lullaby for a Small Electric Base“, „Bass In Tune“, „About Time“ og „The Last Five Minutes“. Skráning Amazon Music gefur útgáfuárið 2009, en Iceland Jazz-dagatal skráir verkið sem About time frá 2008; öruggast er því að lýsa því sem útgáfu sem kom fram á árunum 2008–2009, með opinberri frétt um fyrstu sólóplötuna í nóvember 2009. Bjarni gekk til liðs við Gammar seint á níunda áratugnum og er bassaleikari sveitarinnar í síðari tíma skipan hennar, ásamt Birni Thoroddsen á gítar, Stefáni S. Stefánssyni á saxófón, Þóri Baldurssyni á píanó og orgel og Sigfúsi Óttarssyni á trommur. Gammar er skilgreind sem íslensk jazz-rokk- eða jazz-fusion-sveit og hefur leikið frumsamið efni í Íslandi og víðar í Evrópu. Á plötunni As Time Goes By, sem kom út 7. nóvember 2023 undir nafni Jóhanns Helgasonar og Gammar, leikur Bjarni á bassa. Árið 2024 hélt sveitin útgáfutónleika vegna fimmtu plötu sinnar. Starf hans í Gammar og sólóverk hans benda þannig til skýrrar áherslu á djass, fusion og jazz-rokk. Samkvæmt upplýsingum Tónskóla Eddu Borg hefur Bjarni kennt við Tónlistarskóla FÍH, Tónlistarskólann í Hafnarfirði og Listaskóla Mosfellsbæjar, en kennir nú við Tónskóla Eddu Borg í bassa, gítar og samspili. Hann stofnaði skólann með Eddu Borg árið 1989. Kennslustarfið er því ekki aukaatriði við hlið hljóðfæraleiksins heldur langvarandi hluti af faglegu framlagi hans: hann hefur miðlað reynslu sinni af rytmískri tónlist, hljóðfæraleik og samspili til nemenda samhliða eigin tónleika- og upptökustarfi.
Björgvin Gíslason var íslenskur gítarleikari, lagahöfundur, útsetjari og upptökustjóri. Hann hóf hljómsveitaferil sinn um miðjan sjöunda áratuginn og lék síðan með fjölmörgum sveitum, þar á meðal Flamingo, Falcon, Zoo, Pops, Opus 4 og Náttúru. Hann var kunnur fyrir fjölhæfan gítarleik og lék einnig á hljómborð, píanó og sítar. Samhliða eigin útgáfu vann Björgvin við upptökur og útsetningar og kom að tónlist á miklum fjölda íslenskra platna. Hann gaf út sólóverk á ólíkum tímabilum ferilsins, þar á meðal Bio, Púnktur, Slettur og Jarðarbunga. Starf hans í rokki, framsækinni tónlist og hljóðverum hafði víðtæk áhrif á íslenskt tónlistarlíf.
Björn Thoroddsen er íslenskur gítarleikari, tónskáld og verkefnastjóri sem hefur starfað á mörkum djass, rokks og íslenskrar tónlistar frá því snemma á níunda áratugnum. Hann lauk námi við Musicians Institute í Los Angeles árið 1982 og gaf sama ár út Svif, plötu sem hefur verið lýst sem upphafi íslensks samrunadjass. Á ferlinum hefur hann leitt samrunasveitina Gammar og unnið í ólíkum hljómsveitum og samstarfsverkefnum. Í verkum Björns mætast frumsamin tónlist, útsetningar og samspil. Með Gunnari Þórðarsyni og Jóni Rafnssyni stofnaði hann Guitar Islancio, tríó sem færði íslensk þjóðlög í djassbúning og hlaut gullplötu. Hann hefur einnig leikið með erlendum gítarleikurum og tónlistarfólki, gefið út einleiksverk og hljóðritað Bjössa í Nashville. Björn stofnaði Gítarhátíð Íslands árið 2007 og Guitarama í Kanada árið 2013 og hefur hlotið Íslensku tónlistarverðlaunin fyrir djassflutning og tónsmíðar.
Brynhildur Oddsdóttir er söngkona, gítarleikari og tónlistarkennari sem hefur komið fram í fjölbreyttum íslenskum tónlistarverkefnum. Hún hefur unnið bæði sem flytjandi og höfundur, og tengir í eigin tónlist lagasmíðar, gítarleik og söng. Verk hennar hafa birst í upptökum og á tónleikum í ólíkum umhverfum. Brynhildur hefur einnig lagt áherslu á kennslu og miðlun tónlistar. Sem flytjandi hefur hún tekið þátt í samstarfi við aðra tónlistarmenn og komið fram á dagskrá Reykjavík Jazz. Ferill hennar sýnir samspil persónulegrar sköpunar, hljóðfæraleiks og tónlistarstarfs með öðrum.
Bubbi Morthens er íslenskur söngvaskáld, gítarleikari og textahöfundur sem hefur verið ein af áhrifamestu röddum íslensks rokks frá lokum áttunda áratugarins. Hann hóf að semja og flytja tónlist ungur og varð snemma þekktur bæði fyrir einleik og með hljómsveitum. Textar hans hafa oft beint sjónum að samfélagi, vinnulífi og persónulegri reynslu. Bubbi var í Utangarðsmönnum og stofnaði síðar Egó, auk þess sem hann hefur átt langan einleiksferil og unnið með ýmsum hljómsveitum. Útgáfa hans spannar rokk, blús, reggae, þjóðlagatónlist, ljóð og önnur form. Samfelldur ferill hans sem lagahöfundar, flytjanda og höfundar hefur skilað stórum og fjölbreyttum lagasafni.
Börkur Hrafn Birgisson er íslenskur gítarleikari, fjölhljóðfæraleikari, lagahöfundur og upptökustjóri sem hefur starfað bæði í hljómsveitum og við hljóðritun, útsetningar og framleiðslu. Opinberar og samtímaheimildir tengja hann sérstaklega við funkhljómsveitina Jagúar, verkefnið og hljóðverið Benzin Music, auk tríósins Mono Town. Verkferillinn sýnir því samfellda tengingu við íslenskt popp, rokk, funk og upptökustúdíó, fremur en einskorðað hlutverk sem flytjandi. Í Jagúar lék Börkur á gítar ásamt Daða Birgissyni, bróður sínum og hljómborðsleikara. Heimildir um hljómsveitina lýsa upphaflegu skipan hennar sem sveit sem sótti í funk, soul og djass; umfjöllun Reykjavík Grapevine frá 2003 tilgreinir Börk sérstaklega sem gítarleikara sveitarinnar. Jagúar gaf út frumsamið hljóðfæraverk á fyrstu plötu sinni árið 1999 og varð síðan þekkt fyrir funkmiðaða nálgun. Börkur og Daði voru áfram tengdir sveitinni fram á miðjan fyrsta áratug 21. aldar. Árið 2006 gaf Börkur út sólóplötuna Þriðja leiðin, tíu laga verk undir eigin nafni. Á plötunni eru meðal annars lögin „Tregagleði“, „Páskaliljan mín“, „Dagar ganga í barndóm“, titillagið „Þriðja leiðin“, „Á morgun skín sólin“ og „Ástarbirta“. Ellen Kristjánsdóttir kemur fram með honum í „Gestaþætti“ og „Úr tómleikans gjá“. Útgáfan staðfestir sjálfstætt höfundar- og flytjandahlutverk hans samhliða samstarfi hans í hljómsveitum og í stúdíói. Börkur og Daði ráku útgáfuna og hljóðstúdíóið Benzin Music. Þar unnu þeir meðal annars að jólaplötunni Rauð jól árið 2008: þeir útsettu efnið saman, og tvö frumsamin lög á plötunni voru eftir þá bræður. Árið 2009 framleiddu og hljóðblönduðu þeir, sem Benzin Music, frumraun Maríu Magnúsdóttur/MIMRA, Not Your Housewife. Börkur lék þar einnig á gítar og deildi útsetningarvinnu með Daða. Þetta verk sýnir hlutverk hans í upptökum sem náði til hljóðfærasláttar, útsetninga, framleiðslu og hljóðblöndunar. Samstarfsverk hans ná einnig til annarra sviða íslenskrar popptónlistar. Á plötu Bubba Morthens, Stormurinn frá 2013, lék Börkur á rafgítar, söng bakraddir og lék á slagverk. Hann var jafnframt upptökustjóri með Daða, deildi útsetningum með Bubba og Daða, en Daði sá um hljóðblöndun. Á sama ári lék Börkur gítar í „Summer vibes“ á plötu Bistro Boy, Journey. Hann var einnig í rytmahljómsveit á tónleikamynddiskinum Páll Óskar og Sinfó frá 2011. Mono Town varð næsta stóra hljómsveitarverkefni hans með Daða Birgissyni og söngvara og gítarleikara Bjarka Sigurðssyni. Í umfjöllun um frumraun sveitarinnar er Börkur kallaður gítarleikari, en aðrar skráningar tilgreina hann sem fjölhljóðfæraleikara; öruggast er að lýsa hlutverki hans sem hljóðfæraleikara og meðhöfundi í tríóinu. Fyrsta breiðskífan, In the Eye of the Storm, kom út árið 2014. Gagnrýni lýsti plötunni sem breskri indírokktónlist í anda tíunda áratugarins, með umfangsmikilli framleiðslu og þátttöku Kammerkórs Hallgrímskirkju. Verk Mono Town hlaut formlega viðurkenningu á Íslensku tónlistarverðlaununum 2015: In the Eye of the Storm var valin rokkplata ársins og „Peacemaker“ rokk-lag ársins. Verðlaunaumfjöllun tilgreinir Börk, Daða og Bjarka sem höfunda „Peacemaker“. Önnur plata sveitarinnar, Time Vol. I, kom út árið 2021 og hlaut rokkplötu ársins á Íslensku tónlistarverðlaununum 2022; Mono Town fékk þar einnig verðlaun sem lagahöfundar ársins í flokki popp-, rokk-, rapp- og raftónlistar. Sú viðurkenning setur Börk í hóp höfunda sameiginlegs hljómsveitarverks fremur en sem einan höfund þess. Tónlistarleg staða Barkar byggist þannig á samspili gítarleiks, hljómsveitarstarfs og tæknilegrar vinnu við upptökur. Jagúar tengir hann við funk, soul og djasslitað hljómsveitarform; sólóplatan og samstarf við söngvara sýna að hann vann einnig með lagasnið og íslenskan texta; Mono Town færði hann inn á svið indí- og rokktónlistar. Hljóðritunar- og útsetningarstörfin hjá Benzin Music, MIMRA og Bubba Morthens staðfesta að framlag hans hefur oft verið mótandi bak við upptökurnar jafnt sem heyranlegt í flytjendahlutverki.
Didier Lockwood var franskur fiðluleikari og einn helsti frumkvöðull rafmagnsfiðlunnar í djassi. Hann lék með frönsku hljómsveitinni Magma á áttunda áratugnum og gaf út sína fyrstu sólóplötu, New World, árið 1979. Hann hljóðritaði á fjórða tug platna og hyllti læriföður sinn Stéphane Grappelli með plötu árið 2000. Árið 2001 stofnaði hann tónlistarskólann Centre des Musiques Didier Lockwood nálægt París, þar sem hann kenndi spuna og fiðluleik. Skólinn starfar enn og heldur kennsluarfi hans á lofti.
Friðrik Karlsson er íslenskur gítarleikari og tónskáld sem hefur starfað sem atvinnutónlistarmaður frá unglingsaldri. Hann lauk námi í klassískum gítarleik og djass-/rokkgítarleik og hefur sameinað tæknilega fjölbreytni og stílvissa nálgun í hljóðfæraleik sínum. Hann hefur unnið bæði við eigin tónlist og sem eftirsóttur verkefnaspilari. Friðrik er þekktur fyrir starf sitt með Mezzoforte, sem náði alþjóðlegum árangri með Garden Party árið 1983. Samhliða starfi með sveitinni hefur hann komið að hljóðritunum og tónleikum með fjölda flytjenda. Ferill hans tengir íslenskan samrunadjass við alþjóðlegt hljóðverstónlistar- og sviðsstarf.
Gunnar Þórðarson var íslenskur gítarleikari, söngvari og tónskáld sem starfaði í áratugi á sviði rokks, popps, kvikmynda- og leikhústónlistar. Hann varð fyrst kunnur með Hljómum og síðar með Trúbrot og Ríó Tríó, en hélt jafnframt úti umfangsmiklu starfi sem lagahöfundur og útsetjari fyrir ólíka flytjendur og verkefni. Á síðari árum samdi Gunnar einnig hljómsveitar- og kórverk og óperuna Ragnheiði. Ferill hans spannaði fjölbreyttar tónlistarstefnur og gerði hann að einum af afkastamestu tónskáldum Íslands. Fyrir störf sín hlaut hann meðal annars heiðursverðlaun Íslensku tónlistarverðlaunanna og var útnefndur borgarlistamaður Reykjavíkur.
Guðmundur Pétursson er íslenskur gítarleikari, tónskáld, útsetjari, hljóðfæraleikari og tónlistarframleiðandi sem hefur starfað lengi í íslensku tónlistarlífi. Heimildir lýsa honum sem einum helsta blús- og gítarleikara landsins og nefna að hann hafi unnið með fjölbreyttum listamönnum, allt frá Pinetop Perkins og Patti Smith til John Grant, Erlend Øye, Júníusar Meyvantar og fleiri. Hann hefur einnig samið tónverk fyrir Kammersveit Reykjavíkur, Stórsveit Reykjavíkur og SinfoNord og hlotið Íslensku tónlistarverðlaunin fyrir bæði gítarleik og tónsmíðar. Útgefna efnið sem hægt var að staðfesta sýnir að hann hefur gefið út eigin plötur og verkefni, þar á meðal You Got to Move, Sensus og Wandering Beings, og að hann hefur bæði leikið og unnið að upptökum, framleiðslu og hljóðvinnslu. Nýlegar heimildir benda til þess að hann hafi enn verið virkur á tónleikum árið 2026 og að Wandering Beings hafi hlotið verðlaun á Íslensku tónlistarverðlaununum 2025.
Halldór Snorri Bragason, oft kallaður Dóri, var íslenskur blúsgítarleikari og söngvari sem var í fararbroddi blústónlistar á Íslandi um árabil. Hann kom að stofnun og uppbyggingu Blúshátíðar í Reykjavík, stóð fyrir námskeiðum og tónleikum og starfaði með hljómsveitum sínum Vinum Dóra og The Blue Ice Band. Dóri lék og hljóðritaði með íslensku og erlendu blústónlistarfólki og kom fram á hátíðum beggja vegna Atlantshafsins. Hann lék einnig með Landsliðinu, The Riot, Þrælum, Blúsboltunum og Big Nós Band. Blúsfélag Reykjavíkur gerði hann að heiðursfélaga árið 2013 fyrir framlag hans til tónlistarinnar og hátíðarstarfsins.
Janne Schaffer er sænskur gítarleikari og lagahöfundur sem hefur verið einn afkastamesti hljóðverstónlistarmaður Norðurlanda frá því snemma á áttunda áratugnum. Hann er þekktastur fyrir gítarleik sinn á plötum ABBA, þar sem hann lék meðal annars í Ring Ring, Waterloo, SOS og Super Trouper. Samhliða hljóðverstarfinu hefur Schaffer átt langan feril undir eigin nafni. Fyrsta plata hans árið 1973 fór í efsta sæti sænska listans, og síðan hefur hann gefið út fjölda platna og unnið með listamönnum á borð við Bob Marley og Johnny Nash. Hann hefur leikið inn á vel á sjötta þúsund hljóðritanir.
Jón Páll Bjarnason var djassgítarleikari og einn af frumkvöðlum íslensks nútímadjass. Hann starfaði sem atvinnutónlistarmaður frá unga aldri, lék á Íslandi og erlendis og var þekktur fyrir leitandi nálgun að gítarleik og tónlistarnámi. Ferill hans lá meðal annars um Danmörku, Svíþjóð og Bandaríkin áður en hann flutti aftur til Íslands. Á síðari árum kenndi Jón Páll við Tónlistarskóla FÍH og Tónlistarskólann á Akranesi. Hann kom að stofnun Jazzklúbbs Reykjavíkur og tók þátt í fjölda hljóðritana undir eigin nafni og með öðrum. Samstarfsplatan 2 jazz gítarar með Ólafi Gauki árið 2002 sameinaði tvo áhrifamikla íslenska djassgítarleikara.
Jón Rafnsson (fæddur 1958) er íslenskur bassaleikari, tónlistarkennari og útgefandi, þekktur fyrir störf á rafbassa og kontrabassa í djassi, blús, rokki, klassískri tónlist, leikhúsi og danshljómsveitum. Hann er stofnandi og eigandi JR Music og hefur starfað í tónlist frá unglingsárum. Ferill hans hófst um miðjan áttunda áratuginn, þegar hann var sjálfmenntaður á rafbassa og gítar og lék með rokk- og danshljómsveitum á Suðurlandi. Þessi upphafsreynsla í hagnýtri hljómsveitarspilamennsku varð samhliða undirstaða fyrir síðara starf hans sem fjölhæfs undirleikara, samstarfsmanns og verkefnastjóra. Árin 1976–1983 nam Jón klassíska tónlist við Tónskóla Sigursveins D. Kristinssonar, þar sem hann stundaði fiðlu-, píanó- og kontrabassanám. Að því loknu hélt hann til Stokkhólms í framhaldsnám í kontrabassaleik hjá Thorvald Fredin. Hann lauk einnig tónlistarkennaraprófi frá Stockholms musikpedagogiska institut (SMI); þar voru kennslufræði og kontrabassi meðal megingreina, auk kór- og hljómsveitarstjórnar. Menntun hans sameinaði því hljóðfæratækni, klassískan bakgrunn og kennslufræðilega þjálfun. Síðan hann flutti aftur til Íslands árið 1990 hefur hann jafnhliða hljóðfæraleik kennt við Tónlistarskóla Hafnarfjarðar. Eftir heimkomuna 1990 varð Jón virkur í ólíkum geirum íslensks tónlistarlífs. Samkvæmt ferilskrá hans hefur hann leikið djass, blús, rokk og klassíska tónlist, komið fram með danshljómsveitum og starfað í leikhúsi bæði sem tónlistarstjóri og hljóðfæraleikari. Hann hefur jafnframt tekið þátt í fjölda hljóðritana. Úrvalsskrá hans sýnir breitt svið: þar eru upptökur með Guitar Islancio, DJÄSS, Delizie Italiane og Svare/Thoroddsen-tríóinu, auk verka með söngvurum og flytjendum á borð við Andreu Gylfadóttur, Kristjönu Arngrímsdóttur, Þór Breiðfjörð, Margréti Eir og Önnu Pálínu Árnadóttur. Þessi upptökusaga staðfestir hlutverk hans sem bassaleikara í mörgum gerðum verkefna fremur en einni fastri hljómsveit. Mikilvægur þáttur í ferli Jóns er Guitar Islancio, tríó sem hann stofnaði árið 1998 með gítarleikurunum Birni Thoroddsen og Gunnari Þórðarsyni. Hópurinn hefur unnið með þjóðlög sem hafa borist milli kynslóða, með spuna sem gefur einföldum laglínum nútímalegt yfirbragð án þess að slíta þær úr tengslum við íslenskan menningararf. Jón er þar kontrabassaleikari í samspili þar sem gítarar og bassi móta hljóm og hrynjandi. Meðal útgáfna sem hann kemur að eru fyrstu þrjár plötur Guitar Islancio, Scandinavian Songs, Icelandic Folk, Best of og Þjóðlög / Folksongs / Volkslieder frá 2017. Verkefnið gaf einnig út nótnabók með 22 íslenskum þjóðlögum í útsetningum tríósins. Jón hefur einnig tekið þátt í verkefnum sem færa ólíkar tónlistarhefðir saman. Delizie Italiane, sem var stofnað árið 2000, skipa Leone Tinganelli á söng og gítar, Jón Elvar Hafsteinsson á gítar og söng, og Jón Rafnsson á kontrabassa og söng. Tríóið hefur gefið út plöturnar Passione, Delizie Italiane og La vita con te. Á síðastnefndu plötunni voru íslensk lög færð í ítalskan textabúning, auk tveggja laga fluttra á frummálinu ítölsku og þriggja laga eftir Tinganelli. Þar með varð bassaleikur Jóns hluti af verkefni sem tengir ítalska sönghefð og íslenskt dægurlagaefni. Í Svare/Thoroddsen-tríóinu lék Jón kontrabassa með danska klarínettuleikaranum Jørgen Svare og Birni Thoroddsen. Tríóið var stofnað 2002 eftir tónleika á Akureyri til minningar um klarínettuleikarann Finn Eydal, en Svare hafði áður komið fram með Guitar Islancio á Jazzhátíð Reykjavíkur árið 2000. Efnisskráin byggðist á swingdjassi í anda eldri meistara, frumsömdum lögum og tónlist Django Reinhardt. Platan Jazz Airs kom út 2003, síðan Sweet and Lovely, og safnútgáfan Radio Jazz kom út í Mexíkó 2008. Tríóið kom fram á djasshátíðum á Íslandi, í Danmörku og í Bandaríkjunum; Jazz Airs birtist einnig á lista Steve Rubin yfir valdar plötur í JazzTimes árið 2004. Í eigin tríói DJÄSS leikur Jón á bassa með Karli Olgeirssyni, sem leikur á píanó, Rhodes og víbrafón, og trommuleikaranum Kristni Snæ Agnarssyni. Á samnefndri plötu sveitarinnar er Jón skráður meðhöfundur lagsins „29“ með Karli, en önnur lög plötunnar eru eign Karls. Skráðar útgáfur DJÄSS eru meðal annars Songs from the Top of the World, We Ride Polar Bears, samnefnd plata og Tilbrigði um Gunnar Þórðarson, með útsetningum á ellefu lögum Gunnars Þórðarsonar. Nýleg staðfest heimild sýnir Jón einnig á bassa á plötu Björns Thoroddsen, Friday Night @ Hringbraut, sem kom út í janúar 2026, ásamt Sigfúsi Erni Óttarssyni á trommur. Hann kom auk þess fram með Birni Thoroddsen, Janne Schaffer, Jonas Gideon og Sigfúsi Erni í Salnum í Kópavogi 21. febrúar 2025.
Kazumi Watanabe er japanskur gítarleikari sem gaf út sína fyrstu plötu árið 1971 og varð einn helsti frumkvöðull samrunadjass í Japan. Hann hljóðritaði Kylyn árið 1979 og fór sama ár í tónleikaferð með Yellow Magic Orchestra. Á níunda áratugnum lék hann sem gestasólisti með Brecker-bræðrum og hljómsveit Jaco Pastorius, og stofnaði samrunasveitina Mobo árið 1983.
Kristján Eldjárn var íslenskur klassískur gítarleikari og kennari. Hann hóf gítarnám ungur í Tónmenntaskóla Reykjavíkur og Tónlistarskólanum í Reykjavík, lærði meðal annars hjá Eyþóri Þorlákssyni og Páli Eyjólfssyni og lauk burtfararprófi í klassískum gítarleik frá Tónskóla Sigursveins árið 1996. Kristján starfaði sem hljóðfæraleikari og kenndi um skeið við tónlistarskóla. Hann kom fram í fjölbreyttu tónlistarlífi og hafði sérstaka aðstöðu til að miðla klassískum gítarleik til nemenda og áheyrenda. Minningarsjóður Kristjáns Eldjárns gítarleikara heldur nafni hans og minningu á lofti.
Krummi Björgvinsson er íslenskur söngvari, lagahöfundur og hljóðfæraleikari sem hefur starfað í ólíkum geirum rokks, rafrænnar tónlistar og rótaríkrar amerískrar tónlistar. Hann varð þekktur sem forsöngvari Mínus, sveitar úr Reykjavík sem kom fram á síðari hluta tíunda áratugarins og vann Músíktilraunir um aldamótin. Opinber og blaðamannleg umfjöllun notar jafnt nafnið Krummi og fullt nafn hans. Ferill hans hefur einkennst af skiptum milli hljómsveitarstarfs og sjálfstæðra verkefna, frekar en einni stöðugri tónlistarstefnu; meðal þeirra eru Mínus, Esja, LEGEND og útgáfur undir eigin nafni. ([haustgildi.is](https://haustgildi.is/thatttakendur-2023/?utm_source=openai)) Tónlistaráhuginn hófst snemma á heimilinu, þar sem hljóðfæri voru aðgengileg. Í viðtali árið 2012 sagðist Krummi hafa heillast fyrst af trommum, leikið á trommur í sinni fyrstu hljómsveit og stundað nám við FÍH í einn vetur. Hann færði sig síðar yfir í söng, vegna þess að honum fannst söngurinn gefa sér víðara svigrúm til tjáningar. Sú frásögn er mikilvæg fyrir skilning á ferli hans: þótt hann sé einkum þekktur fyrir rödd sína hefur hann lýst sér sem tónlistarmanni sem vinnur einnig með hljóðfæri og lagasmíðar. ([mbl.is](https://www.mbl.is/monitorblod/M2012-04-19.pdf?utm_source=openai)) Með Mínus var Krummi í forgrunni í harðari og hávaðasömum hluta íslensks rokks. Sveitin gaf út Hey Johnny! árið 1999, Jesus Christ Bobby árið 2001, Halldór Laxness árið 2003 og The Great Northern Whalekill árið 2007. Jesus Christ Bobby kom út hjá Smekkleysu, en Mínus fékk síðan samninga og dreifingu utan Íslands. Samkvæmt samtímaumfjöllun lék sveitin víða í Evrópu og kom meðal annars fram á tónleikum með Metallica, Foo Fighters og Queens of the Stone Age. Krummi var því rödd sveitar sem tengdi íslenskt jaðarrokk við alþjóðlegt tónleika- og útgáfunet snemma á 21. öld. ([en.wikipedia.org](https://en.wikipedia.org/wiki/M%C3%ADnus?utm_source=openai)) Starf Mínus varð stopulla eftir miðjan 2000-áratuginn, samhliða mannabreytingum og öðrum verkefnum meðlimanna. Sveitin kom þó saman að nýju fyrir stutt sett í júlí 2020 og tilkynnti síðar tónleika í maí 2024. Nýrri umfjöllun frá 2026 staðfestir að Krummi og aðrir fyrrverandi félagar ræddu sögu sveitarinnar opinberlega, en hún er ekki nægileg heimild til að lýsa nýrri hljóðversplötu Mínus sem staðreynd. Traustari niðurstaða er því að Mínus hafi áfram verið mikilvæg tilvísun í ferli Krumma, jafnvel þegar önnur verkefni hans hafa tekið meira pláss. ([en.wikipedia.org](https://en.wikipedia.org/wiki/M%C3%ADnus?utm_source=openai)) Árið 2008 vann Krummi með Daníel Ágústi Haraldssyni í Esju, sem gaf út samnefnda plötu. Verkefnið hefur verið lýst sem country-blues- eða suðurríkjainnskotinni rokksveit og markaði skýra andstöðu við post-hardcore hljóð Mínus. Í kjölfarið þróaði hann LEGEND með tónskáldinu og framleiðandanum Halldóri Á. Björnssyni. Fyrsta plata LEGEND, Fearless, kom út árið 2012 hjá Artoffact Records; í lýsingum á verkefninu er Krummi nefndur söngvari og lagahöfundur en Halldór samstarfsmaður hans í tónsmíðum og framleiðslu. ([en.wikipedia.org](https://en.wikipedia.org/wiki/Dan%C3%ADel_%C3%81g%C3%BAst_Haraldsson?utm_source=openai)) LEGEND færði Krumma inn í myrkari rafrænan hljóðheim þar sem industrial, electro, rokk og melódísk poppbygging mætast. Á Fearless má heyra hljóðgervla, þunga takta og áferðarmikla útsetningu í kringum djúpa söngrödd hans. Önnur plata dúettsins, Midnight Champion, kom út árið 2017. Gagnrýni lýsti henni sem gítardrifnari en frumrauninni, en samt sem verki sem sameinaði industrial-tóna, synthpopp og dekkri popp- eða rokksveigjur. Þetta samstarf sýnir hvernig Krummi hélt í áherslu á rödd og laglínu en flutti hana í framleiðsluheim sem var mun rafrænni en Mínus eða Esja. ([music.apple.com](https://music.apple.com/us/album/fearless/577255995?utm_source=openai)) Undir eigin nafni sneri Krummi sér á síðasta áratug í auknum mæli að country, americana og þjóðlagaskotnu rokki. Smáskífan Stories To Tell kom út árið 2019, fylgd eftir af meðal annars Frozen Teardrops árið 2020, Naglar og salt árið 2021 og ábreiðslu á Brothers in Arms árið 2022. Hann hefur sjálfur tengt þessa stefnu við tónlist sem hann heyrði í uppvextinum og sagði að hún kæmi eðlilega fram þegar hann settist niður með gítar. Umfjöllun um Frozen Teardrops bendir jafnframt á að verkið taki fyrir heimilisleysi og líf fólks á jaðrinum, án þess að slíkt megi alhæfa um allt sólóefni hans. ([music.apple.com](https://music.apple.com/us/album/stories-to-tell-single/1629278925?utm_source=openai)) Nýjasta trausta heimildin sem fannst um sólóvinnu hans er um lagið Smile Till It Ends, sem bandaríska tónlistartímaritið American Songwriter fjallaði um árið 2025. Þar er lagið tengt við vinnu sem hófst í faraldrinum 2020 og þema seiglu í erfiðum aðstæðum. Í samhengi alls ferilsins má staðfesta að Krummi hefur haldið áfram að gefa út tónlist og að vinna á mörkum ólíkra forma: öskrandi og þungt rokk með Mínus, country-blús með Esju, rafrænt dark-pop/industrial með LEGEND og söngvaskáldalegri americana undir eigin nafni. Ekki fannst opinber persónuleg vefsíða sem hægt var að sannreyna með nægilegri vissu. ([americansongwriter.com](https://americansongwriter.com/krummi-delivers-song-of-hope-when-its-needed-most-smile-till-it-ends/?utm_source=openai))
Larry Coryell var bandarískur gítarleikari sem oft er nefndur guðfaðir samrunadjassins fyrir að tengja saman djass, rokk og sveitatónlist á sjöunda áratugnum. Hann lék með Chico Hamilton og stofnaði hljómsveitina The Eleventh House árið 1973. Hann lék í gítartríói ásamt John McLaughlin og Paco de Lucía árið 1979 og starfaði jafnframt sem kennari og pistlahöfundur.
Matthías Þór Bjarkason er 11 ára gítarleikari sem stundar nám hjá Birni Thoroddsen auk þess að vera í gítarnámi við Tónlistarskólann í Hafnarfirði. Matthías er framúrskarandi gítarleikari miðað við aldur, hann hefur sýnt mikinn metnað og tekið hröðum framförum. Áhuginn á því að spila með öðrum kom snemma og stofnaði hann sína fyrstu hljómsveit aðeins 9 ára gamall. Matthías spilar einnig reglulega á gítar í Sunnudagaskóla Fríkirkjunnar í Hafnarfirði, þar sem hann hefur fengið góða reynslu af því að koma fram og spila með öðrum. Hann hefur sérstakan áhuga á rokki og kraftmiklum gítarleik og nýtur þess að takast á við krefjandi lög og nýjar áskoranir á hljóðfærið.
Mike Stern er bandarískur djass- og samrunagítarleikari sem hefur byggt upp feril sem flytjandi, hljóðritandi listamaður og samstarfsmaður. Hann nam við Berklee College of Music og fékk snemma tækifæri með Blood, Sweat & Tears. Gítarleikur hans sameinar áhrif úr rokki, blús og djassi, með áherslu á rafmagnaðan hljóm og spunaleik. Stern hefur starfað með Miles Davis, Billy Cobham, Jaco Pastorius, Brecker Brothers, Joe Henderson og fleiri tónlistarmönnum. Hann hefur gefið út sextán plötur sem leiðandi listamaður og sex þeirra hafa hlotið Grammy-tilnefningu. Langur ferill hans hefur gert hann að áhrifamiklum gítarleikara í samtíma djassi og samrunatónlist.
Niels-Henning Ørsted Pedersen var danskur kontrabassaleikari og einn virtasti bassaleikari djasssögunnar. Hann hóf að leika í Jazzhus Montmartre í Kaupmannahöfn á unglingsaldri og lék þar með gestum á borð við Sonny Rollins, Dexter Gordon og Bill Evans. Hann lék með tríói Oscars Peterson frá 1972 til 1987, hlaut Grammy-verðlaun árið 1974 og tónlistarverðlaun Norðurlandaráðs árið 1991. Hann hljóðritaði á fimmta tug platna í tvíleik með píanóleikaranum Kenny Drew og gaf út um fjörutíu plötur undir eigin nafni.
Philip Catherine er belgískur gítarleikari sem hóf að leika opinberlega sautján ára gamall og gaf út fyrstu plötu sína, Stream, árið 1972. Charles Mingus kallaði hann „unga Django“. Hann hefur leikið með Larry Coryell, Chet Baker og Stéphane Grappelli, og lék með Birni Thoroddsen á plötunni BT Jazz Guitar árið 1997. Catherine nam við Berklee College of Music og leysti Jan Akkerman af hólmi í hollensku sveitinni Focus árið 1976. Hann hefur hljóðritað fjölda platna sem leiðandi listamaður og meðleikari frá því á sjöunda áratugnum.
Richard Gillis er kanadískur trompetleikari og prófessor við Desautels-tónlistardeild Háskólans í Manitoba, þar sem hann hefur kennt frá árinu 1991. Hann er listrænn stjórnandi Winnipeg Jazz Orchestra. Hann hefur hljóðritað átta plötur með Birni Thoroddsen og leikið með honum á Íslandi, í Kanada og Bandaríkjunum, meðal annars í Lincoln Center árið 2006 og með Sinfóníuhljómsveit Winnipeg árið 2017.
Robben Ford er bandarískur gítarleikari sem er þekktur fyrir að blanda saman blús, djassi, rokki og R&B. Hann hóf feril sinn í blús og lék snemma með Charlie Musselwhite og Jimmy Witherspoon. Síðar varð hann hluti af L.A. Express og vann með Joni Mitchell, áður en hann þróaði eigin hljóð sem sameinar blúsbundna fraseringu og djasshljóma. Ford var stofnfélagi Yellowjackets og hefur átt langan feril sem einleikari og samstarfsmaður. Hann lék með Miles Davis árið 1986 og hefur einnig unnið með meðal annars George Harrison, Bonnie Raitt, Bob Dylan og Larry Carlton. Hann hefur hlotið fimm Grammy-tilnefningar og starfar einnig við kennslu í gegnum Robben Ford Guitar Dojo.
Tommy Emmanuel er ástralskur gítarleikari sem er þekktur fyrir fingraspil þar sem laglina, bassi og undirleikur hljóma samtímis á einum kassagítar. Hann byrjaði að koma fram sex ára gamall og fluttist til Nashville árið 1997 að frumkvæði Chet Atkins. Atkins sæmdi hann nafnbótinni Certified Guitar Player árið 1999, einn fimm gítarleikara sem hlotið hafa þann heiður. Hann var skipaður meðlimur í Order of Australia árið 2010.
Ólafur Gaukur Þórhallsson var gítarleikari, tónskáld, útsetjari, hljómsveitarstjóri og kennari sem gegndi mikilvægu hlutverki í þróun dægur- og djass tónlistar á Íslandi. Hann hóf feril sinn í hljóðfæraleik áður en hann starfaði stutt við blaðamennsku og sneri síðan aftur að tónlistinni sem aðalstarfi. Í gegnum ferilinn samdi hann, útsetti, stjórnaði hljómsveitum og vann að hljóðritunum og útgáfu. Ólafur var jafnframt kennari og stofnaði Gítarskóla Ólafs Gauks árið 1975, sem hann rak til æviloka. Djassinn var honum sérstaklega hugleikinn og árið 2002 gaf hann út 2 jazz gítarar með Jón Páli Bjarnasyni. Margþætt starf hans, bæði á sviði flytjenda og í kennslu, tengir saman kynslóðir íslenskra gítarleikara.
Óskar Logi Ágústsson er íslenskur gítarleikari, söngvari og lagahöfundur hljómsveitarinnar The Vintage Caravan. Hann stofnaði sveitina árið 2006 með Guðjóni Reynissyni, og hefur verið einn helsti höfundur og rödd hennar frá upphafi. Tónlist sveitarinnar sækir í klassískt rokk, blúsrokk, sækadelíu og framsækið rokk. Með The Vintage Caravan hefur Óskar Logi gefið út fjölda hljómplatna og komið fram á alþjóðlegum tónleikum og hátíðum. Sveitin hefur leikið á meðal annars Wacken Open Air og Hellfest, farið í tónleikaferðir sem aðalsveit og komið fram með Opeth. Í núverandi skipan er hann söngvari og gítarleikari sveitarinnar.